هفتمین روز پاییز از دل تقویم ورق خورد،آن روز حجم زیادی از تنهایی روی دوشم سنگینی میکرد ،طبق عادت هر روز پنجره رو به کوچه را وا کردم، نگاهی به روح سرد و افسرده کوچه انداختم ، صدایی در دل کوچه به گوش میرسید با خود گفتم این صدا،صدای چه میتواند باشد، نگاهی به ساعت روی دیوار انداختم ولی ساعت دیوارم سالها بود که پاندولش از حرکت باز ایستاده بود انگار قلبم میخواست تپشش را با آن صدا تنظیم کند،صدا نزدیک و نزدیکتر شد، آری صدای قدم رهگذری بود که پا به خلوت کوچه دلم گذاشته بود.
.
.
.
و تو آن رهگذر کوچه تنهاییم بودی
که جای پای هر قدمت
عشق ومحبت از یاد رفته را
به روح این کوچه باز گرداند
درست است فصل،فصل پاییز بود
ولی آن لحظه نوبهاری در دل کوچه شکفت
برگ ها ی زرد و خشکیده سرگردان در کوچه
مشغول رقص و پای کوبی شدند و نوروز را به من تبریک گفتند.
واینگونه بود که طلسم تنهائیم شکست . . .
